.
माना झुकलेले
सगळेच चेहरे म्लान,
जणू ओझ्यानं
थकलेले गुलाम....
होय,
आपण सर्वच
गुलाम,
नसानसात
भिनलेल्या दुबळ्या अवस्थांचे,
संघर्षांचे....
बेगडी जगाला
भुललेलं
आपलं मन
अनंत गरजांचं गुलाम...
स्वावलंबनाचा
झेंडा घेऊन
धडपडताना
आधाराची कुबडी
हातात येते तेंव्हा,
अवस्था,
जाळ्यात अडकलेल्या
फडफडणार्या
पाखरासारखी.....
पंख छाटलेली
ही गुलामी किती काळ
अंधारलेल्या वाटेवर
रेंगाळत राहणार?....
स्वत्वातून शून्यातलं विश्व
साधता येतं,
सत्यातून संघर्षाच बीज
रोवता येतं,
आत्मविश्वास
आत्म्याची ज्योत आहे
गुलामीचा काळोख
हटविण्यासाठी.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा