वैभवे सारी जरी ही पास होती;
काळजाला फक्त त्याची आस होती!
जीव माझा घेउनी तो दूर गेला;
जिंदगी बाकी इथे वनवास होती!
एकदा रागात त्याला बोललो बस...
कोणती मग दुशामानी माझ्यास होती!
वादळाने घेरलेल्या झोपडीची;
वेदना कळली कुठे वार्यास होती!
जीवनाला रूप आले वाळवंटी;
जीदागानी कोरडा मधुमास होती!
-शेख गणी
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा